บทที่ 62: การดักตี

บทที่ 62: การดักตี

หลังจากโจวหรานเหวี่ยงไม้ ลูกที่สองลอยข้ามมา ทั้งสนามก็เงียบผิดปกติ

ความตกตะลึงจากการตีวืดในลูกก่อนยังไม่ทันจางหายดี

ไม่ว่าจะเป็นผู้ชมบนอัฒจันทร์ เจ้าหน้าที่ข้างสนาม หรือผู้สื่อข่าวในโซนสื่อที่กำลังถือกล้อง ทุกคนต่างเกร็งประสาทโดยไม่รู้ตัว จ้องลูกเทนนิสกลางอากาศเขม็ง แม้แต่ตอนกะพริบตายังทำอย่างแผ่วเบา

เมื่อครู่นี้ตกลงเป็นเพราะเหยียนคุนคาดการณ์พลาด หรือว่าการตีโต้ก็ทำให้เกิดเอฟเฟกต์ล่องหนได้จริงกันแน่ คำตอบกำลังจะปรากฏจากลูกนี้

เหยียนคุนที่อยู่ในสนามจ้องลูกเทนนิสที่ลอยมา พร้อมกับคำนวณอย่างรวดเร็วในใจ

ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าลูกเสิร์ฟเต็มแรงของตัวเอง อย่างน้อยก็น่าจะบีบให้อีกฝ่ายรีบตีโต้กลับ คุณภาพของลูกคงไม่สูงแน่ และอาจถึงขั้นได้แต้มจากการเสิร์ฟโดยตรง

แต่โจวหรานกลับไม่เสียจังหวะเท้าเลยสักนิด รับลูกกลับมาได้อย่างสบายๆ ความนิ่งแบบนี้เหนือกว่าคู่แข่งทุกคนที่เขาเคยเจอจริงๆ

ถึงจะนิ่งก็เถอะ แต่ในสถานการณ์ที่ต้องรับเสิร์ฟแบบเสียเปรียบ แค่กันลูกกลับเข้าเขตก็ต้องแบ่งสมาธิไปควบคุมจุดตกแล้ว จะเอาแรงที่ไหนมาใส่การหมุนพิเศษรุนแรงขนาดนั้นได้อีก