บทที่ 64: ไม่มีขีดจำกัดงั้นเหรอ?

บทที่ 64: ไม่มีขีดจำกัดงั้นเหรอ?

ผู้ชมกว่าหมื่นคนยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิม ดวงตาเหม่อลอยไม่มากก็น้อย ราวกับยังเรียกสติกลับมาจากลูกตีโต้ที่หายไปกลางอากาศเมื่อครู่นี้ไม่ได้

ไม่มีเสียงอุทานดังต่อเนื่อง และไม่มีการถกเถียงอย่างดุเดือด

คลื่นความตกตะลึงระลอกก่อนหน้านี้ซัดท่วมศีรษะทุกคนไปแล้ว ครั้นคลื่นลดลง สิ่งที่เหลืออยู่กลับเป็นความตะลึงงันอันหนักอึ้ง

ทุกคนรู้ดีว่าลูกเมื่อครู่นี้หมายความว่าอย่างไร

ในที่สุดเหยียนคุนก็หาวิธีรับมือลูกดักตีได้ แต่ทันทีที่ใช้มันออกมาเป็นครั้งแรก กลับถูกปิดตายอย่างง่ายดาย!

เมื่อแม้แต่การดักตีก่อนลูกตกพื้นยังใช้ไม่ได้ ในการตีโต้ยืดเยื้อก็เท่ากับปิดกั้นความเป็นไปได้ของการชิงลงมือโจมตีทั้งหมดโดยสิ้นเชิง

เหยียนคุนที่ยืนอยู่หน้าเน็ตค่อยๆ ยืดตัวขึ้น แล้วดึงไม้เทนนิสที่พุ่งคว้าอากาศกลับมา

ฝ่ามือปวดระบมเพราะกำแน่นเกินไป

เขาก้มมองหน้าไม้แวบหนึ่ง เอ็นสีดำสะอาดเอี่ยม ไม่มีแม้แต่เศษขุยของลูกเทนนิสติดอยู่ ชัดเจนเหลือเกินว่าการหวดเมื่อครู่นี้พลาดเป้าอย่างสมบูรณ์แบบเพียงใด