บทที่ 56: สนามเงียบเสียง

บทที่ 56: สนามเงียบเสียง

ไฟบนเพดานสนามเทนนิสกลางสว่างจ้าจนแสบตา แสงสีขาวอมอุ่นสาดคลุมลงบนสนาม

ผู้ชมนับหมื่นบนอัฒจันทร์ยังคงโน้มตัวไปข้างหน้า ไม่มีใครขยับตัว แม้แต่เสียงหายใจก็ยังแผ่วเบา

ทุกคนจับจ้องร่างของหานเยว่ในสนาม ใจลึกๆ ต่างรู้สึกว่าเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้จะสะเทือนขวัญยิ่งกว่าลูกทั้งหมดก่อนหน้านี้รวมกัน

บางคนถึงกับยกโทรศัพท์ขึ้นเปิดโหมดบันทึกภาพความละเอียดสูงสุด กลัวพลาดภาพสำคัญแม้เพียงเฟรมเดียว

ทุกคนกลั้นหายใจจดจ่อ รอการเหวี่ยงไม้ครั้งต่อไปของหานเยว่......

พวกเขาเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ วิถีโค้งของลูกสองสามลูกก่อนหน้านี้สูงขึ้นทุกครั้ง จนหานเยว่ถูกบีบให้ถอยจนไม่มีทางถอยอีกแล้ว

สำหรับแต้มต่อไป คู่แข่งจะต้องงัดวิธีสุดโต่งที่สุดออกมา เพื่อเสี่ยงเดิมพันกับโอกาสที่ลูกจะข้ามตาข่ายเทนนิส!

เด็กเก็บลูกค่อยๆ กลิ้งลูกเทนนิสลูกใหม่เอี่ยมไปข้างเท้าของหานเยว่ ลูกเล็กๆ กลิ้งผ่านพื้น ส่งเสียงเสียดสีเบาๆ ที่ฟังชัดเป็นพิเศษในสนามอันเงียบสงบ

หานเยว่ก้มลงเก็บลูก เหงื่อบนฝ่ามือทำให้ผิวลูกลื่นเหนียวขึ้นเล็กน้อย