เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 สรรพนามชวนกระอักกระอ่วน และข้ารับใช้ชุดโบราณ
จางเฟิงเจ๋อชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าราบเรียบก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ ทว่าตอนนี้กลับเริ่มกินไม่รู้รสเสียแล้ว คำสรรพนามเรียกขานว่า [เจ้านาย] นั้น จุดประกายจินตนาการในหัวเขาให้เตลิดเปิดเปิงไปไกล
ฟังจากน้ำเสียงของคนเคาะประตู ไม่เหมือนการล้อเล่นแม้แต่น้อย สุ้มเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยความยำเกรงและนอบน้อมถ่อมตนอย่างเห็นได้ชัดว่าออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว ตอนนี้ล่วงเข้าสู่ศตวรรษที่ยี่สิบสอง ความสัมพันธ์แบบนายบ่าวอันเป็นผลผลิตตกค้างจากยุคโบราณ ควรจะสูญสลายไปตามกระแสธารแห่งกาลเวลาตั้งนานแล้ว
หรือว่า... เสี่ยวอวี่จะเป็นทายาทของตระกูลเร้นกายในตำนานสักตระกูล ที่ยังคงรักษาระบบนายบ่าวแบบโบราณเอาไว้?
พอนึกย้อนไปถึงภาพเงาของเสี่ยวอวี่ที่ควบม้าทะยานอย่างสง่างามเมื่อเช้า บวกกับเรือนพักอาศัยที่ตกแต่งสไตล์โบราณวิจิตรบรรจง และเสบียงกรังอันอุดมสมบูรณ์ท่ามกลางยุควันสิ้นโลกเช่นนี้ ข้อสันนิษฐานนี้ก็ดูสมเหตุสมผลอยู่ไม่น้อย
นอกจากเหตุผลนี้แล้ว จางเฟิงเจ๋อก็นึกหาคำอธิบายที่ดีกว่านี้ไม่ออกจริงๆ