กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 30 เพื่อนเที่ยวกับลา
ซีไป๋เฉินพาหมี่ลี่มายังสวนพุทราเพลิงผืนหนึ่ง
ที่นี่คิดค่าบริการ 50 หยวน สามารถเก็บพุทราเพลิงได้หนึ่งตะกร้า
พุทราเพลิงที่สุกเต็มที่จะมีเปลือกสีแดงอมม่วง ขนาดประมาณไข่ไก่ รสชาติกรอบฉ่ำ หอมหวานกำลังดี
หมี่ลี่กินติดกันไปสามสี่ลูก อร่อยจนหยุดไม่ได้
“พุทราเพลิงที่ปลูกในหมู่บ้านรสชาติดีมาก เพียงแต่การเดินทางไม่สะดวก เลยขนส่งไปขายเมืองอื่นได้ยาก แม้แต่หมู่บ้านหรือตำบลใกล้ ๆ ก็ขายได้ราคาไม่ดีนัก”
ซีไป๋เฉินล้างพุทราเพลิงอีกลูกแล้วส่งให้หมี่ลี่
“อืม น่าเสียดายจัง แต่ถ้าหมู่บ้านสร้างถนนเสร็จก็น่าจะดีขึ้นนะ”
หมี่ลี่ถือพุทราเพลิงไว้ในมือ กำลังลังเลว่าจะกินดีหรือไม่ ทันใดนั้นเจ้าลาน้อยก็ยื่นหัวเข้ามา คาบพุทราเพลิงในมือเธอไปหน้าตาเฉย แล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
หมี่ลี่แกล้งโมโห ตบเจ้าลาน้อยที่กล้าแย่งอาหารของเธอเบา ๆ ก่อนจะมองพุทราเพลิงเต็มตะกร้า แล้วเริ่มคิดขึ้นมา