บทที่ 29 ฉันมีเจ้าลาน้อยอยู่หนึ่งตัว

บทที่ 29 ฉันมีเจ้าลาน้อยอยู่หนึ่งตัว

“ดึกขนาดนี้แล้วจะดูหนังอะไรอีก? นอนเถอะ”

ซีไป๋เฉินหยิบโน้ตบุ๊กออกจากมือหมี่ลี่ ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นมาแล้ววางลงบนเตียง

“นายไม่ใช่คนที่ชอบนอนดึกอยู่บ่อย ๆ หรอกเหรอ?”

หมี่ลี่ลุกขึ้นมานั่งประท้วง

“ตอนนี้เพิ่งห้าทุ่มกว่าเองนะ!”

“อ้อ ฉันตัดสินใจทำตามคำแนะนำของเธอแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะไม่อดนอนอีก”

ซีไป๋เฉินทั้งคนทั้งผ้าห่มขยับหมี่ลี่เข้าไปด้านในของเตียง จากนั้นถอดรองเท้าแล้วนอนลงด้านนอก

“ฉันนอนไม่หลับ”

หมี่ลี่คุกเข่านั่งอยู่บนผ้าห่ม ดวงตาเป็นประกายวาววับมองเขาอย่างน่าสงสาร