กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 22 สถานที่สำหรับใช้ชีวิตยามเกษียณ
หมี่ลี่กอดหมอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง ในปากส่งเสียงอืออาอย่างคนกำลังคลุ้มคลั่ง ในใจเอาแต่เป็นห่วงว่าเหล่าไป๋จะหาอะไรกินได้หรือไม่ จะดูแลเสี่ยวไป๋ได้ดีหรือเปล่า
ตอนนี้ประสบการณ์หลังการข้ามโลกของหมี่ลี่เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ได้เลือนรางเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
แต่สิ่งที่ตามมาก็คือความเป็นห่วงไม่รู้จบ และความอับอายที่ตามมาเป็นเงาตามตัว
เรื่องที่เป็นห่วงคือสุขภาพและอาหารการกินของเหล่าไป๋ ส่วนเรื่องที่น่าอับอายก็คือสารพัดการเล่นพิเรนทร์ที่เธอทำลงไป
เดี๋ยวก่อน!
หมี่ลี่ชะงักไป
ทุกวันเธอควบคุมเวลานอนของตัวเองก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าหลังตื่นแล้วจะนอนต่อไม่ได้เสียหน่อย!
พอนึกถึงมื้อเย็นของเหล่าไป๋กับพวกเด็ก ๆ ที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง แถมยังต้องอยู่ในบ้านเก่ามืดทึมชื้นแฉะแห่งหนึ่งอย่างน่าเวทนา คงได้แต่หาอะไรกินประทังชีวิตไปวัน ๆ ภาพคนหนึ่งกับแมวหนึ่งตัวนั่งยอง ๆ กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วยกันก็ผุดขึ้นมาในหัว
แค่คิดก็แทบไม่อยากมอง!