บทที่ 21 ไปถึงถิ่นไหน ก็ต้องทำตามธรรมเนียมของถิ่นนั้น

บทที่ 21 ไปถึงถิ่นไหน ก็ต้องทำตามธรรมเนียมของถิ่นนั้น

หมี่ลี่หายตัวไปสองวัน และตลอดสองวันนี้สภาพจิตใจของซีไป๋เฉินก็ซึมเซาไปด้วย

คุณภาพอาหารของเด็กก้อนแป้งทั้งสองตกต่ำลงอีกครั้ง อย่างน้อยก็แค่พอให้ท้องอิ่มตามความต้องการพื้นฐาน ส่วนอาหารของลูกแมวนั้นยังดีกว่าของพวกเขาเสียอีก

เด็กก้อนแป้งทั้งสองรู้สึกน้อยใจเป็นอย่างมาก เดิมทีคะแนนความประทับใจที่อุตส่าห์สร้างขึ้นมาได้กลับลดลงจนหมดจดอีกครั้ง การหลุดต่ำกว่าเส้นขั้นต่ำก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

ซีไป๋เฉินไม่สนใจเสียงร้องเรียนและความคับแค้นของพวกเขาแม้แต่น้อย เมื่อว่างจนเบื่อ เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไล่ดูข้อความ จนเห็นซีจื่อหนั่วโพสต์ลงในโซเชียลมีเดีย เขาจึงโทรหาอีกฝ่ายทันที

“ซีจื่อหนั่ว วันนี้นายกลับประเทศแล้วเหรอ?”

【ใช่ครับ เพิ่งถึงบ้านได้ไม่นาน พี่ไป๋เฉินมีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับ?】

น้ำเสียงของซีจื่อหนั่วแฝงความรู้สึกปลาบปลื้มอย่างเห็นได้ชัด

“มาที่บ้านฉัน มากินข้าวด้วยกัน”

【กินข้าวด้วยกัน?】