บทที่ 20 หัวข้อสนทนาที่เต็มไปด้วยกลิ่น

บทที่ 20 หัวข้อสนทนาที่เต็มไปด้วยกลิ่น

ตลอดทางซีไป๋เฉินอุ้มแมวไว้ในอ้อมแขนไม่ยอมปล่อย แม้แต่เด็กก้อนแป้งก็ยังไม่ยอมให้แตะตัวมันแม้แต่นิดเดียว

หมี่ลี่ถูกเขาอยู่ในสายตาตลอดเวลา จนกระทั่งเขาอุ้มเธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ

【นายพาฉันเข้าห้องน้ำด้วยทำไม?】

หมี่ลี่อดประท้วงไม่ได้

“มาอยู่เป็นเพื่อนฉัน คุยเล่นกัน”

ซีไป๋เฉินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

【ห้องน้ำก็มีกลิ่นอยู่แล้ว ยังจะคุยอะไรที่มีกลิ่นอีก?!】

หมี่ลี่ไม่อยากเห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งบนโถส้วมเลยจริง ๆ ต่อให้หน้าตาดีแค่ไหน ท่านั่งเข้าห้องน้ำก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเจ้าทึ่มข้างบ้านอยู่ดี

ซีไป๋เฉินเริ่มปลดเข็มขัดแล้ว