ตอนที่ 227 อวสาน

เพราะเซี่ยอวิ่นเหยียนตั้งครรภ์ ยามที่เหล่านางกำนัลปรนนิบัติจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ

ทว่าคนทั้งกลุ่มก็คาดคิดไม่ถึงว่า หลินเหิงเยวี่ยที่บัดนี้เป็นฮ่องเต้แล้ว ยามที่เลิกราชสำนักแล้วรีบรุดมาก็ยังคงต้องลงมือด้วยตนเองเช็ดผมและนวดหนังศีรษะให้นางเช่นเดิม

เซี่ยอวิ่นเหยียนก็คุ้นชินกับการปรนนิบัติเช่นนี้ของเขาแล้ว น้ำหนักมือของเขานั้นสบายที่สุด

เหล่านางกำนัลล่าถอยออกไปอย่างรู้ความ ภายในโถงใหญ่เหลือเพียงพวกเขาสามีภรรยาสองคน

แจกันกระเบื้องขาวลายสลักหรู่เหยาด้านข้างปักดอกโบตั๋นที่ผลิบานสดใสอยู่หลายกิ่ง กลิ่นหอมจาง ๆ ทำให้ทั่วทั้งห้องพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมา

เซี่ยอวิ่นเหยียนลืมตาขึ้น จึงพบว่าตนเองเมื่อครู่นี้ซบอยู่ในอ้อมอกของฝ่าบาทให้เขานวดหนังศีรษะ กลับเผลอหลับไปเช่นนี้เอง

ช่างเป็นการหลับที่สบายยิ่งนัก ไร้ฝันทั้งยังสำราญใจ ไม่เคยผ่อนคลายสบายอุราเช่นนี้มาก่อน

นางอดทอดถอนใจมิได้ “สบายจริง ๆ ทุกวันในยามนี้ล้วนรู้สึกสบายใจยิ่งนัก เกรงว่าเทพเซียนก็คงเพียงเท่านี้กระมัง”

ความทุกข์ยากในกาลก่อน คล้ายกลายเป็นเรื่องราวที่แสนไกลโพ้นไปเสียแล้ว

เมื่อเห็นนางหนุนตักของตนเช่นนี้ราวกับแมวที่นอนเหยียดกาย หลินเหิงเยวี่ยก็ยกมุมปากขึ้นบางเบา ลูบพวงแก้มของนางอย่างอ่อนโยน “เมื่อก่อนพวกเราเฝ้ารอวันเวลาเช่นนี้มากที่สุด”