เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
องค์รัชทายาทสั่งให้คนพาพระชายาองค์รัชทายาทและชินอ๋องหรงเข้าไปในโถงเพื่อดูแลเป็นอย่างดี จากนั้นจึงบัญชาการคนในมือ กวาดล้างคนของอ๋องอันหยางจนหมดสิ้นอย่างรวดเร็ว
กว่าจะจัดการเรื่องราวทั้งหมดนี้เสร็จสิ้นก็ล่วงเข้าสู่ยามโพล้เพล้ ภายในพระราชวังที่เคยวิจิตรตระการตาอยู่เสมอนั้น คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวโลหิตทั่วทุกหนแห่ง
เหล่านางกำนัลและขันทีต่างเร่งรีบเก็บกวาดซากปรักหักพังที่หลงเหลือจากความไม่สงบ
ผู้คนที่มารายงานเรื่องสำคัญต่อองค์รัชทายาทมีเข้ามาไม่ขาดสาย ทางฝั่งฝ่าบาทเองก็ทรงหมดสติไปหลายครา
ในใจขององค์รัชทายาทพะวงถึงเซี่ยอวิ่นเหยียนดั่งมีหินก้อนใหญ่กดทับไว้ ครั้นกำชับเรื่องเร่งด่วนที่ต้องจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็รีบลุกขึ้นตรงไปหาเซี่ยอวิ่นเหยียนทันที
เซี่ยอวิ่นเหยียนกระอักโลหิตออกมาอย่างไร้สาเหตุแล้วหมดสติไป หมอหลวงก็ตรวจไม่พบอะไรกัน โชคดีที่ชีพจรและสิ่งอื่น ๆ ของนางยังคงเป็นปกติ หมอหลวงจึงทำได้เพียงกล่าวว่า “อาจเป็นเพราะพระชายาองค์รัชทายาททรงได้รับความกระทบกระเทือนจากความไม่สงบ จึงได้หมดสติไปพ่ะย่ะค่ะ ยามที่คนเราตึงเครียดถึงขีดสุด การกระอักโลหิตกะทันหันก็มีให้เห็นอยู่บ้าง บนฝ่ามือของพระชายาองค์รัชทายาทมีรอยเข็มอยู่หนึ่งรอย แต่ดูแล้วคล้ายจะไม่มีอันตรายอันใด...”
หมอหลวงเอ่ยอยู่นานสองนาน ล้วนแต่เป็นถ้อยคำวกไปวนมา