เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วันที่หลินเหิงเยวี่ยพาเซี่ยอวิ่นเหยียนออกจากเมืองหลวง ทั้งคนคล้ายกับอ่อนเยาว์ลงไปถึงสิบปี!
เขายืนอยู่ที่หัวเรือ เซี่ยอวิ่นเหยียนกุมมือเขาไว้พลางอมยิ้ม “ฝ่า...”
หลินเหิงเยวี่ยใช้นิ้วแตะริมฝีปากของนางเบา ๆ “แต่ก่อนเคยบอกไว้แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องเรียกข้าเช่นนั้น ตอนนี้ยิ่งต้องจำไว้ให้ดี เรียกชื่อข้า หรือไม่ก็เรียกว่าสามี”
เซี่ยอวิ่นเหยียนเม้มปากยิ้ม แม้จะอายุสี่สิบกว่าปีแล้ว ทว่ายังคงอ่อนโยนสง่างาม คิ้วและดวงตาเปี่ยมเสน่ห์ชวนมอง
ส่วนหลินเหิงเยวี่ยก็เช่นเดียวกัน ในความหล่อเหลามีความสุขุมลุ่มลึก ดั่งจันทรากระจ่างบนกิ่งไม้ เพียงมองดูรูปลักษณ์ภายนอกก็รู้ว่าเป็นมังกรหงส์ในหมู่มนุษย์
เซี่ยอวิ่นเหยียนส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ “เจ้าค่ะ สามี
แต่ก่อน ทุกคราที่ข้าเห็นท่านยุ่งกับราชการจนดึกดื่น มักจะอดปวดใจไม่ได้ พอเห็นราษฎรมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ เพราะท่าน ก็รู้สึกภาคภูมิใจในตัวท่านยิ่งนัก
ทว่าหากมองตามความคิดที่เห็นแก่ตัวที่สุดในก้นบึ้งหัวใจของข้า ข้าก็ยังอยากให้ท่านผ่อนคลายลงบ้าง ยังดีที่ชาตินี้มีวันเช่นนี้จริง ๆ
สามี วันวานในใจท่านแบกรับเรื่องราวไว้มากเกินไป มักจะปั้นหน้าตึงเครียดโดยจิตสำนึก ไม่เคยมีช่วงเวลาที่ผ่อนคลายและรื่นรมย์เช่นนี้เลย