เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เซี่ยอวิ่นเหยียนนิ่งเงียบ ร่างกายค่อย ๆ อ่อนแรงลง จากนั้นจึงหมดสติไป
ชินอ๋องหรงจ้องมองนางนิ่งอยู่ชั่วครู่
นางถือกำเนิดมางดงามยิ่งนัก เกศาดำขลับผิวกายขาวผ่อง ละเอียดเนียนดุจเกล็ดหิมะ ทว่าจุดเด่นที่สุดของนางกลับมิใช่รูปโฉมอันงดงามมาแต่ไหนแต่ไร หากแต่เป็นดวงใจอันสุกสกาวดั่งทองคำชวนให้ผู้คนปรารถนาจะเข้าใกล้ ดุจดังไล่ตามดวงตะวัน
ชินอ๋องหรงคิดจะยื่นมือออกไปสัมผัสเส้นผมของนาง ทว่าสุดท้ายกลับชักมือกลับ ยกถ้วยชาขึ้นแย้มยิ้มบางเบา “คุณหนูเซี่ย ข้าขอคารวะเจ้าอีกสักครา”
ดื่มชาถ้วยนั้นจนหมด เขาก็มิได้กระทำอะไรกันต่อเซี่ยอวิ่นเหยียน หากแต่ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป
ชินอ๋องหรงก้าวพ้นประตูไป เซี่ยอวิ่นเหยียนก็ลืมตาขึ้นในทันที
เมื่อครู่นี้นางย่อมแสร้งทำเป็นสลบไสล เมื่อจับสังเกตได้ว่ากาชานั้นดูมีสิ่งผิดปกติ ดูภายนอกมีกลิ่นชาหอมฟุ้ง ทว่าแท้จริงแล้วมีธูปสลบ จึงแสร้งทำเป็นหมดสติไป
แท้จริงแล้วในแขนเสื้อของนางซุกซ่อนอาวุธลับเอาไว้ เพียงชินอ๋องหรงขยับเข้าใกล้ นางย่อมสามารถเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายจับกุมตัวเขาไว้ได้ สถานการณ์เช่นนี้ก็จะพลิกผัน
ทว่าเขากลับมิได้ทำอะไรกันเลย เพียงคารวะชานางหนึ่งจอก แล้วจากไปเช่นนี้เอง
เซี่ยอวิ่นเหยียนคาดเดาอะไรกันได้ราง ๆ ในใจ พลันรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก!