ตอนที่ 191 รอยฝ่ามือบนใบหน้า

หวังจิ่นซูมองดูหร่วนเฮ่อเหนียนตรงหน้า รูปร่างของเขาสูงโปร่งสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาหมดจด ทว่ากลิ่นอายทั่วร่างกลับแฝงความเฉื่อยชาอยู่บ้าง

คนผู้นี้นางรู้จัก เป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเซี่ยอวิ่นเหยียน

ทว่าที่นางรู้จักเขา ก็มิใช่เพียงเพราะเหตุนี้ แต่เป็นเพราะเมื่อครั้งยังเยาว์วัยยิ่งนัก นางเคยพบเขามาก่อน

ยามนั้นหร่วนเฮ่อเหนียนยังเป็นเพียงบุตรอนุที่ไม่เป็นที่โปรดปรานของตระกูลหร่วน ร่างกายยังค่อนข้างอ่อนแอ มีคราหนึ่งถูกบุตรหลานขุนนางรุ่นเยาว์หลายคนกดขี่รังแก นางบังเอิญเดินผ่านไป จึงเสี่ยงอันตรายช่วยเขาเอาไว้

เพียงแต่ นางมิได้ให้เขารู้ว่าตนเองเป็นใคร นั่นก็เพราะขลาดกลัวต่อเรื่องราว รู้ดีว่าท่านพ่อของตนย่อมไม่ชอบใจหากต้องพัวพันกับเรื่องเดือดร้อนเช่นนี้

พริบตาเดียวผ่านพ้นไปหลายปี เด็กหนุ่มขี้โรคผู้นั้น เติบใหญ่จนกลายเป็นผู้มีท่าทางเกียจคร้านเย็นชาทว่าประณีตชวนมองถึงเพียงนี้ กาลเวลาช่างเป็นสิ่งที่ดีจริง ๆ