เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ยามซบอยู่ในอ้อมอกขององค์รัชทายาท เซี่ยอวิ่นเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะขอบตารื้นชื้น
นางรู้สึกว่าตนเองก็นับเป็นผู้ที่ผ่านการมีชีวิตมาถึงสองชาติภพแล้ว ควรจะด้านชาและเข้มแข็ง
ทว่าหลินเหิงเยวี่ยกลับใช้ความอ่อนโยนและความจริงใจหลอมรวมนางทีละน้อย ๆ จนได้
คนรักดั่งการปลูกดอกไม้ คนรักที่ดี ย่อมใช้ความรักเลี้ยงดูเจ้าให้กลับมาอ่อนช้อย นุ่มนวลอีกครา
นางเป็นฝ่ายโน้มตัวเข้าไปจุมพิตเขาคราหนึ่ง “ข้าจำได้แล้ว วันหน้าจะไม่ทำร้ายตนเองอีกเป็นอันขาด!”
ผู้ใดจะรู้ว่าครานี้กลับไม่ตรงตำแหน่ง เดิมทีตั้งใจจะจุมพิตริมฝีปากเขา ทว่ากลับจุมพิตโดนเพียงลูกกระเดือก ซ้ำร้ายลูกกระเดือกยังเป็นจุดที่อ่อนไหวเป็นพิเศษ
เป็นไปตามคาด ในชั่วหนึ่งเค่อถัดมาเขาก็ประคองดวงหน้านางไว้ แล้วประกบจูบลงไปอย่างดูดดื่ม
“อื้อ... ท่านอ๋อง ท่านอ๋อง...”