เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
คนทั้งลานเรือนต่างจับจ้องไปที่เซี่ยอวิ่นเหยียน
แววตาของนางเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ เพียงเอ่ยถามอย่างสงบนิ่ง “ฮูหยินฉีไฉนไม่กล้าเอ่ยถึงเรื่องราวในตอนนั้นเล่า”
เมื่อเห็นมารดาของตนโศกเศร้าถึงเพียงนี้ ร้องไห้จนร่างสั่นเทา คุณชายใหญ่ตระกูลฉีจึงรีบกล่าวว่า “เจียวเจียว ตอนนั้นมีเรื่องยากจะเอ่ยอยู่บ้าง เป็นเรื่องที่เกี่ยวพันถึงผู้สูงศักดิ์ ท่านแม่กับท่านพ่อก็จนใจยิ่งจึงจำต้องวางเจ้าไว้ใต้สะพาน ภายหลังหลังจากกลุ่มคนคลี่คลายวิกฤตได้แล้วก็กลับไปตามหาเจ้า ทว่ากลับหาไม่พบแล้ว
จะว่าไปหากมิใช่คนของตระกูลเซี่ยพาตัวเจ้าไป เช่นนั้นบางทีตอนนั้นคนของเราก็คงหาเจ้าพบในทันทีแล้ว พวกเราก็มิต้องทนรับความเจ็บปวดใจมาเนิ่นนานหลายปีเพียงนี้”
นางหร่วนแทบจะหายใจไม่ทัน คนพวกนี้ช่างพูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหลสิ้นดี!