กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย NovelSQL
บทที่ 91 วัดกันว่าใครจะเผ่นได้เร็วกว่า
รัฐเมน วันที่ 1 มกราคม ช่วงเช้า
หิมะตกตลอดทั้งคืน ปกคลุมวิลลาพักตากอากาศของตระกูลวัตสันจนดูคล้ายเค้กครีมหนานุ่ม นอกหน้าต่าง ทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็งสะท้อนแสงแดดซีดจางของฤดูหนาว
ท่อนฟืนในเตาผิงส่งเสียงแตกเปรี๊ยะ เฉินเซี่ยวคลุมผ้าห่มนั่งอยู่บนโซฟา มือกุมแก้วกาแฟที่เย็นชืดไปนานแล้ว เขาจ้องเปลวไฟอยู่นาน จนซาราห์เดินมาหยุดข้างกายก็ยังไม่รู้ตัว
“คุณกำลังมองอะไรอยู่คะ?” เธอถามเสียงเบา พลางนั่งลงข้างๆ เขา
เฉินเซี่ยวได้สติกลับมา ฝืนยิ้มเล็กน้อย “ไม่มีอะไรหรอก แค่... รู้สึกเหนื่อยๆ นิดหน่อย”
ซาราห์หยิบแก้วกาแฟจากมือเขาไป พอสัมผัสถูกนิ้วมือเย็นเฉียบของเขาก็ขมวดคิ้ว เธอวางแก้วลงบนโต๊ะ แล้วนั่งลงด้านหลัง ค่อยๆ นวดขมับให้เขาเบาๆ
“คุณรู้ไหมคะว่าพวกเราแต่งงานกันมานานเท่าไรแล้ว?” เธอถามเสียงแผ่ว
เฉินเซี่ยวชะงักไป ความคิดแรกในหัวกลับเป็นการคำนวณวันทำการซื้อขาย เขารีบกดความคิดนั้นลง แล้วตอบอย่างไม่มั่นใจว่า “เกือบ... เจ็ดเดือนแล้วหรือ?”