ตอนที่ 220 ผู้ใดถ่ายทอดวิชา

“ฟ้าเป็นผ้าห่ม ดินเป็นเตียง ภูเขาลำธารแปรเป็นเรือนจำ”

“ก้าวไปก็ทุกข์ ถอยไปก็ทุกข์ ยืนเดียวดายมองฟ้าฤดูใบไม้ร่วง”

ยามอาทิตย์อัสดง สนธยาถาโถมทั่วฟ้าเทกระหน่ำลงมาจากท้องฟ้า ท่วมกลืนทั้งโลกโดยบดขยี้อย่างง่ายดาย จนภูเขาลำธารค่อย ๆ มืดลง แม้แต่ประกายแสงสุดท้ายก็ถูกท่วมกลืน

สรรพเสียงเงียบงัน!

เขาเวยหมาง

หน้าผาโล้นเตียนแผ่ไอเย็นออกมา

ผู้บำเพ็ญพเนจรนั่งขัดสมาธิ ไม่ได้บำเพ็ญเพียร ทั้งไม่ได้ทำสิ่งใดเลย เงียบ ๆ มองดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไกล ๆ มองค่ำคืนเคลื่อนคล้อยมา ราวกับตัดขาดจากโลกทั้งปวง

แต่หากยามนี้มีใครอยู่ใกล้เขาได้ ก็จะเห็นริมฝีปากเขาขยับเปิดปิด มีเสียงหนึ่งลอยออกมาเบาจนแทบไม่ได้ยิน ในจิตสำนึกที่ค่อย ๆ ว่างเปล่า ภาพเหตุการณ์เหล่านั้นที่ถูกกดไว้ในส่วนลึกที่สุดก็พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ในความเลื่อนลอย ข้างหูผู้บำเพ็ญพเนจรมีเสียงชราภาพหนึ่งดังขึ้น “กลับมาแล้วหรือ พ่อกับแม่เฝ้ารออยู่ตลอด”

หันไปมอง