เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เขาเวยหมาง;
ยอดเขาพิกลสูงชัน หมอกเมฆอ้อยอิ่ง แต่โบราณกาลเป็นแดนที่ปราณฟ้าดินอุดมสมบูรณ์;
ว่ากันว่าในยุคโบราณยังมีสำนักใหญ่บุกเบิกเขาก่อตั้งสำนักที่นี่ กดข่มใต้หล้า เจริญรุ่งเรืองอยู่ช่วงหนึ่ง
น่าเสียดายที่โลกไม่เที่ยง สำนักใหญ่นั้นไม่ทราบสาเหตุใด หนึ่งคืนชั่วข้ามคืนก็เสื่อมสลายจนว่างเปล่า ลูกศิษย์และคนในสำนักบาดเจ็บล้มตายจนเกือบหมด แม้แต่ประตูสำนักใต้เท้าก็พลอยได้รับผลกระทบ ปราณฟ้าดินเสื่อมถอย ไม่กลับสู่ความรุ่งเรืองเดิม;
แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงตำนานในอดีต;
ในยุคที่พลังฟ้าดินเสื่อมถอยโดยรวมเช่นปัจจุบัน เขาเวยหมางที่ตำนานว่าถูกความพิโรธสวรรค์ กลับรักษาปราณปฐมไว้ได้หนึ่งส่วนด้วยเหตุไม่คาดคิด ปราณฟ้าดินสูงกว่าที่อื่นอยู่บ้าง;
มีผู้บำเพ็ญไม่น้อยมาสร้างกระท่อมบำเพ็ญเพียรที่นี่
……
เชิงเขา,
เงาร่างสองร่าง สูงหนึ่งเตี้ยหนึ่ง เดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อยมาถึง