ตอนที่ 189 เส้นเวลาอื่น

ที่ราบเศษหิน

ที่ราบกว้างใหญ่แห่งหนึ่งในพื้นที่ตอนกลางของทวีปแพนเอเชีย

มองแวบเดียว ผืนแผ่นดินสีเทาเหลืองไม่เหลือเค้าสีเขียวแม้แต่น้อย; ลมหนาวครางเป็นเสียงแหบพร่าดั่งมีดกรีดลำคอ หวีดหวิวพัดผ่านแดน; ความหนาวเย็นเยียบดั่งคมดาบเสียดถึงกระดูก แทบจะซึมซาบผืนแผ่นดินนี้ให้กลายเป็นเขตต้องห้ามชีวิต

จนกระทั่งเสียงกึกก้องก้องสะเทือนฟ้าดินดังขึ้น บรรยากาศเงียบงันราวความตายและแห้งแล้งรกร้างก็ถูกทำลายลงในชั่วขณะ;

คลื่นลมปราณที่ลุกลามออกไปราวมือใหญ่ข้างหนึ่ง กวาดผ่านผืนแผ่นดินอย่างไม่ปรานี ทำลายทุกสิ่งบนพื้นดิน

บนสมรภูมิแห่งความโกลาหล เสียงระเบิดอันรุนแรงดังกึกก้องดั่งภูเขาไฟระเบิดไม่หยุดหย่อน; อุณหภูมิสูงที่รั่วไหลออกมาแผดเผาพื้นดินจนกลายเป็นไพฑูรย์

อัฒจันทร์ชมการต่อสู้ที่มีระยะห่างจากสมรภูมิถึงสิบถึงยี่สิบกิโลเมตร มีม่านแสงขนาดมหึมาสองชิ้นลอยอยู่กลางน่านฟ้า ถ่ายทอดทุกการเคลื่อนไหวของทั้งสองฝ่ายที่ต่อสู้กันออกมาอย่างตรงไปตรงมา

ผู้ชมบนอัฒจันทร์จ้องมองหน้าจอ แทบทั้งหมดไม่ละสายตา กลัวว่าหากกะพริบตาจะพลาดอะไรไป

ไม่แปลกที่พวกเขาจะตื่นเต้นและจดจ่อเช่นนี้ ก็งานมหกรรมตรงหน้าช่างน่าตื่นตาตื่นใจและมีความหมายยิ่งเกินไป

นับตั้งแต่เจ็ดสิบกว่าปีก่อนที่ผู้มีพลังพิเศษรายแรกถูกค้นพบบนทวีปแพนเอเชีย ในหลายสิบปีถัดมาจำนวนผู้มีพลังพิเศษก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด จนถึงสามในพันของประชากรทั้งหมด