เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เดินเข้าไปในประตูพร้อมกับข้อตกลงที่สาม
สิ่งแรกที่กระทบเปลือกตาตงเล่อคือมิติเกินคาดหมาย ผืนแผ่นดินถูกขุดคุ้ยเป็นปล่องแนวดิ่งลึกจนมองไม่เห็นก้น ฝาผนังถูกปกคลุมด้วยวัสดุสีเทาดำบางชนิด
ทว่าสิ่งที่ดึงดูดความสนใจยิ่งกว่า ยังไม่ใช่ปล่องขนาดมหึมา หากแต่เป็นแสงพิกลเกินหยั่งที่ระลอกไหวออกมาจากความว่างเปล่า ในความมืดดำสนิทมีสีสันหลากหลายไหลเคลื่อน
ชั่วขณะก็พุ่งออกมา ชั่วขณะก็หายไป ราวกับปลาที่แหวกว่ายอย่างคล่องแคล่วใต้ผิวน้ำ
“นี่คือ?” ตงเล่อตกตะลึงกับภาพอันพิศวงจนชะงักงันอยู่กับที่ ปากเผยอเล็กน้อย
แม้จะตรวจจับคลื่นแรงโน้มถ่วงไม่ได้ และมองไม่ชัดเจนถึงภาพรวมของโรงงานสสารมืดที่ซ่อนตัวอยู่ในความว่างเปล่า แต่สัญชาตญาณบอกตงเล่อว่ามันต้องเกินจริงอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำให้ประกายแสงเกิดการเปลี่ยนแปลงไปด้วย
“ห้องผ่าตัดที่เตรียมไว้ให้นาย” ข้อตกลงที่สามชี้มือเบา ๆ ประกายแสงที่ล้นออกมาจากความว่างเปล่าก็ยิ่งอุดมและเจิดจรัสขึ้น