ตอนที่ 130 แขกไม่ได้รับเชิญกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

สมรภูมิที่ปั่นป่วนค่อย ๆ สงบลง ปราณปฐมที่ก่อความปั่นป่วนกลับคืนสู่ความสงบ;

แต่ผู้บำเพ็ญระดับรวมปราณก่อโอสถสำเร็จจำนวนหนึ่งบนที่สูงบนท้องฟ้า กลับมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

พวกเขาร่วมมือกันสังหารราชันอสูรหานเยว่ กำลังเตรียมยึดครองดวงจิตวิญญาณของอีกฝ่าย เพื่อดูว่าในความทรงจำมีความลับอะไรบ้าง

แต่ดวงจิตวิญญาณของราชันอสูรหานเยว่กลับเกิดพละกำลังขึ้นมาอย่างฉับพลัน ทำให้ดวงจิตวิญญาณมุ่งสู่การทำลายตนเอง

รวดเร็วจนผู้บำเพ็ญระดับรวมปราณก่อโอสถสำเร็จในสถานที่เกิดเหตุไม่ทันยับยั้ง ไม่มีสิ่งที่ได้รับแม้แต่น้อย

“เบื้องหลังเรื่องนี้ เกรงว่ายังมีความลับ” เจ้าอาวาสเจียขู่แห่งอารามดอกบัวเปล่งเสียงสวดพระนามเบา ๆ หนึ่งครั้ง เก็บพละกำลังที่ใช้ยับยั้งการทำลายตนเองของราชันอสูรหานเยว่กลับคืน แล้วกล่าวด้วยความเคร่งขรึม

จินหลิงหมิงนึกอะไรขึ้นมาได้ทันที “หรือว่าเป็นเผ่าอสูร? หรือว่า…ต้าเหยียน?”

เผ่ามนุษย์เปิดทางอำนวยความสะดวกอย่างกว้างขวางต่อมรรคแห่งการบำเพ็ญเพียร ยิ่งอารยธรรมแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยิ่งบีบมิติดำรงชีวิตของสัตว์อสูรเพียงนั้น เผ่าอสูรอยากขัดขวางก็เป็นเรื่องแน่นอน

ส่วนต้าเหยียน นั่นเป็นปัญหาอีกระดับหนึ่ง

ดังคำกล่าวที่ว่าฟ้าไม่มีดวงอาทิตย์สองดวง ประชาชนไม่มีกษัตริย์สององค์;