กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
เมื่อได้ยินคำสั่งในชั่วพริบตา;
ผู้บำเพ็ญในค่ายพักทันใดนั้นราวกับพันธนาการบางอย่างถูกคลายออก ต่างใช้พลังอิทธิฤทธิ์ของตน วิ่งสุดชีวิตไปทางเมืองตะขอทอง
บ้างใช้ยันต์ท่องวายุเพิ่มความเร็ว บ้างยกตั้งอาวุธเวทขึ้นบิน ยังมีบางคนร่ายวิชาหลบหนีใต้พิภพโดยตรง……
แต่ไม่ว่าพวกเขาใช้วิธีการใด ความรู้สึกวิกฤตท่ามกลางสิ่งเร้นลับก็ไม่อ่อนแรงลงเลย ตรงกันข้ามยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
“เร็วเข้า เร็วเข้า!!”
“เร็วอีกหน่อย!”
ผู้บำเพ็ญบางคนร้อนใจจนเส้นเลือดที่หน้าผากลุกฮือขึ้นฉับพลัน บางคนถึงกับใช้วิชาอธรรมที่ก่อความเสียหายต่อรากฐาน เพียงเพื่อยกระดับความเร็วอีกเล็กน้อย ให้หลุดพ้นจากวังวนที่มองไม่เห็นโดยเร็วที่สุด;
ทว่าช่องว่างอันมหาศาลของตบะ ไม่อาจชดเชยได้ด้วยวิชาเวทเพียงไม่กี่บท
“หึ!!”
เสียงแค่นหึของราชันอสูรหานเยว่ดังขึ้นฉับพลัน ราวกับระเบิดน้ำลึกที่ระเบิดขึ้นในจิตสำนึกของผู้บำเพ็ญทุกคน