เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ภายในห้องวีไอพีภัตตาคาร;
ในชั่วพริบตาที่ปู๋คงส่งเสียง จัวถงและอีกสามคนที่กำลังดื่มสุราต่างเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาในชั่วพริบตา หัวใจเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ
แม้ปากจะพูดว่าไม่เมาไม่กลับ แต่ในก้นบึ้งหัวใจพวกเขาก็ไม่ได้ผ่อนการระแวดระวังอย่างเต็มที่ สุดท้ายยังมีสมาธิบางส่วนจับอยู่รอบข้าง
แต่ถึงอย่างนั้น แม้พระภิกษุจีวรแดงตรงหน้าจะอยู่ใกล้เพียงเอื้อม ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายริเริ่มเอ่ยปาก พวกเขากลับไม่ตระหนักรู้เลยแม้แต่น้อย
หากปู๋คงมีความคิดอื่น พวกเขาคงตายโดยไม่รู้ว่าตัวตายอย่างไร;
“อุบาสกทั้งหลายไม่ต้องตื่นตระหนก ภิกษุผู้น้อยมิได้มีเจตนาร้าย” พระภิกษุปู๋คงยิ้มจาง ๆ ให้ทั้งสี่คน ยืนอยู่กับที่ ไม่มีท่าทีอื่นใด
เวลานี้ ชายหนุ่มรูปงามที่สงบสติลงบ้างแล้วสูดลมหายใจลึก คารวะพระภิกษุปู๋คงหนึ่งครั้ง: “คารวะรุ่นพี่! ไม่ทราบว่ารุ่นพี่ตามหาพวกเรามีธุระอันใด”
พระภิกษุปู๋คงไม่ปิดบังใด ๆ พูดเข้าประเด็นโดยตรง ถามว่า: “อุบาสกทั้งหลายยินดีเข้าสู่นิกายพุทธของข้าที่อารามวิชาปรนิมมิตวสวัตดีหรือไม่”
“อะไรนะ!!”
คำตอบที่เกินคาดหมายทำให้ทั้งสี่ชะงักอยู่กับที่ในชั่วพริบตา ไม่น่าเชื่อ