ตอนที่ 128 มนุษย์กับอสูร

เมืองตะขอทอง

ท่าเรืออากาศ ในกระแสปราณปฐมที่หมุนเวียน เรือเหาะลำมหึมาลำหนึ่งบรรทุกเสบียงเต็มแน่นทะยานขึ้นสู่ขอบฟ้า ทิ้งวงคลื่นกระแทกจาง ๆ ไว้ที่เดิม

ครู่หนึ่งต่อมา เรือเหาะลงจอดที่ฐานพักผู้บำเพ็ญแห่งหนึ่งนอกเมือง

ผู้บำเพ็ญเกือบร้อยคนกระจายกันอยู่ตามแนวค่ายกล ร่ายวิชาทำงาน ในเสียงที่ดังกึกก้องเป็นระลอก ดินและหินกระเซ็น ผืนแผ่นดินและขุนเขาปรากฏแก่ตาเปล่าแปรเปลี่ยนเป็นอีกรูปลักษณ์หนึ่งอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน ผู้รับผิดชอบสถานที่ก่อสร้างพบว่าเสบียงล่าสุดมาเดินทางมาถึงแล้ว จึงรีบเรียกผู้บำเพ็ญคนอื่นให้ขนของลงจากเรือ

“ขอบคุณสหายเต๋า” ไป๋หลิวไหวประสานมือคารวะผู้บำเพ็ญคนหนึ่งบนเรือเหาะ กล่าวขอบคุณ

“ล้วนทำเพื่อตำหนักศึกษา รับใช้ฝ่าบาท จะเกรงใจไปไย” ผู้บำเพ็ญคนนั้นหัวเราะหึ ๆ ท่วงทีสง่าผ่าเผย

จากนั้นสายตาก็ข้ามไป๋หลิวไหว มองไปยังสถานที่ก่อสร้างที่ครึกครื้นอยู่เบื้องหลังเขา แววตายังมาพร้อมกับความสะเทือนใจและความตื่นตะลึงอยู่บ้าง

หากเป็นแต่ก่อน แม้จำนวนผู้บำเพ็ญจะมากพอ แต่ส่วนใหญ่เป็นผู้บำเพ็ญอิสระต่างคนต่างสู้ เพื่อวาสนาเล็ก ๆ น้อย ๆ ต่อสู้เอาชีวิตกัน คิดคำนวณกันไม่หยุด

แทบไม่เคยมีภาพรุ่งเรืองเช่นวันนี้ ที่ร่วมมือกันเพื่อสุดยอดค่ายกลหนึ่ง