ตอนที่ 23 น่าขยะแขยง

วันถัดมา ตอนเย็น;

แสงดวงอาทิตย์ยามเย็นย้อมท้องฟ้าครึ่งหนึ่งให้เป็นสีแดง ชั้นเมฆประหนึ่งกำลังลุกไหม้;

เมืองโม่ โรงแรมระดับสูงแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ตะเกียงก๊าซเปล่งประกายแสงเจิดจ้า ห้องโถงราวกับกลางวัน;

แขกไปแขกมาบ้างแต่งกายด้วยสูทและรองเท้าหนัง บ้างสวมอาภรณ์หรูหรา เปี่ยมด้วยความรู้สึกแปลกแนวชนิดหนึ่ง……กระอักกระอ่วน;

ตงเล่อมองเห็นสภาพห้องจัดเลี้ยงแต่ไกล หางตากระตุกเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น สิ่งนี้ดูไม่เหมือนงานเลี้ยงจริงจัง แต่กลับเหมือนงานแสดงการ์ตูน.

แต่ในเมื่อมาก็มาแล้ว ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะหันหลังกลับไปทันที,

“ถือว่าเพื่อรวบรวมข้อมูลข่าวสาร;” เขาพึมพำในใจประโยคหนึ่ง เข้าไปในห้องงานเลี้ยงแล้วกวาดตามองครั้งหนึ่ง มุ่งตรงไปโซนอาหาร;