0093

⬢⬢⬢

ตอนที่ 93 ผู้ในเงามงคลปรากฏ

ราตรีมืดมิดดุจน้ำหมึกสาดซัด ปกคลุมจวนตระกูลหลินไว้ในความเงียบสงัด

เงาร่างของเฉินหู่ ราวกับนกตื่นเกาทัณฑ์ ลอบลัดเลาะผ่านระหว่างเนินเขาจำลองและหินผาแปลกตาอย่างรีบร้อน

เขาย่อกายลงต่ำ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย ด้วยเกรงว่าจะทำให้เวรยามลาดตระเวนในจวนแตกตื่น

หัวใจของเขาเต้นรัว "ตึกตัก" ดั่งเสียงรัวกลอง ชัดเจนยิ่งนักในค่ำคืนอันเงียบงัน

เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นหลัง นั่นเกิดจากเหงื่อกาฬที่เปียกชุ่มเสื้อผ้า

ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ยามกำหมัดแน่น ยังรู้สึกได้ถึงการสั่นสะท้านเบาๆ

ในที่สุด เขาก็หอบหายใจพลางหนีออกมาจากเรือนพักของหลินซิงเหอ เลี้ยวเข้าสู่เส้นทางสายเปลี่ยว

เขาชะลอฝีเท้าลง กวาดสายตามองไปรอบทิศ ครั้นยืนยันว่าไร้ผู้คนรอบข้าง จึงลอบถอนหายใจยาว เส้นประสาทที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงเล็กน้อย