0092

⬢⬢⬢

ตอนที่ 92 สายลับสองหน้า

รัตติกาลดั่งแผ่นฝางหมึกขนาดมหึมา อาบทุกสรรพสิ่งใต้หล้าจนดำมืดสนิท

มีเพียงดวงดาวประปรายไม่กี่ดวง ราวเพชรเม็ดเล็กที่หล่นร่วงโดยไม่ตั้งใจ คอยมอบแสงริบหรี่ให้แก่ความมืดอันไร้ขอบเขตนี้อย่างฝืนใจ

เฉินหู่ก้าวเดินลึกบ้างตื้นบ้างบนถนนมุ่งกลับจวนของโม่หลิวซู ความหวาดกลัวในใจดุจหญ้าป่าที่คลุ้มคลั่งงอกงาม แผ่ขยายตามอำเภอใจ กัดกินความกล้าที่เขามีอยู่ไม่มากนัก

ทุกย่างก้าวราวเหยียบลงบนคมมีด ทำให้เขาสะพรึงกลัว หวั่นเกรงว่าวินาทีถัดไปจะถึงคราวหายนะจนไม่อาจหวนกลับ

ผลักประตูเปิดออก เสียงเอี๊ยดอ๊าด ซึ่งในยามปกติเป็นเสียงที่ไม่น่าสนใจเอาเสียเลย บัดนี้กลับดุจฟ้าผ่าดังสนั่นอยู่ข้างหู จนหนังศีรษะของเขาชาไปหมด

ในห้องไม่จุดตะเกียง มืดสนิทไปทั้งสิ้น ราวกับสัตว์ร้ายที่อ้าปากกว้างรอจะกลืนกินเขา