0036

⬢⬢⬢

ตอนที่ 36 เงากระบี่เร้นลับ

แสงจันทร์แตกสลายเป็นผงเงินอยู่บนแท่นหินของแดนลับ กระบี่ไม้ของหลินซิงเหอส่งเสียงครางแว่วราวกับร่ำไห้

ปลายกระบี่ของหลินเฟิงยังคงเชยคางนางไว้ ทว่าปราณกระบี่สีฟ้าอมครามอันเยียบเย็นกลับเลื้อยตามลวดลายโลหะขึ้นมาบนลำคอของนาง ดุจดั่งอสรพิษอันเหน็บหนาว

นางได้กลิ่นใบไม้เน่าเปื่อยโชยมาจากร่างของเขา—นั่นคือกลิ่นอายของปราณยมโลกที่กัดกร่อนร่างกายคนเป็น และเหมือนกับ "พิษกัดกร่อนวิญญาณ" ที่บันทึกไว้ในคัมภีร์กระบี่ของมารดาราวกับพิมพ์เดียวกัน

"คุกเข่าลงอ้อนวอนข้าสิ" ลำคอของหลินเฟิงเปล่งเสียงซ้อนกันสามชั้น วังวนในม่านตาข้างซ้ายพลันขยายตัว จนแทบจะกลืนกินตาขาวจนสิ้น "ตอนนั้นแม่เจ้าก็เคยคุกเข่า อ้อนวอนให้นายท่านของข้าเหลือศพครบส่วนไว้ให้เหมือนกัน"

เล็บของหลินซิงเหอจิกแน่นเข้าเนื้อฝ่ามือ