0035

⬢⬢⬢

ตอนที่ 35 เจตจำนงกระบี่เลื่อนระดับ

ยามที่พื้นรองเท้าของหลินซิงเหอบดขยี้เศษหินตรงทางเข้าแดนลับ ด้านหลังลำคอยังคงหลงเหลือความแสบร้อนจากสายตาเคียดแค้นของหลินเฟิง

มือของหลี่เสวี่ยที่กุมข้อมือของนางไว้กำลังสั่นเทา ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงมากเกินไป ราวกับท่อนไผ่สองปล้องที่ถูกแช่แข็ง

"คุณหนู" เสียงของหลี่เสวี่ยติดค้างอยู่ในลำคอ "ท่าน... ท่านไม่ควรสบตากับเขาเมื่อครู่เลยเจ้าค่ะ"

หลินซิงเหอหลุบตาลง มองเห็นบนหลังมือที่กุมประสานกันของทั้งสอง เลือดของนางกำลังซึมออกมาตามร่องนิ้ว นั่นคือสิ่งที่กระเซ็นมาโดนตอนที่หลินเฟิงนิ้วขาด บัดนี้ใต้แสงจันทร์มันสะท้อนสีน้ำตาลคล้ำ ราวกับคราบสกปรกที่ล้างไม่ออก "เขาบอกว่าประตูยมโลกเปิด" ปลายนิ้วของนางจิกลงบนฝ่ามือเบา ๆ "เจ้าเคยบอกว่าคืนที่ท่านแม่ของข้าหายตัวไป ก็มีเมฆาดาราร่วงเช่นนี้เหมือนกัน"

จู่ ๆ หลี่เสวี่ยก็ปล่อยมือแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว แสงจันทร์ลอดผ่านช่องว่างระหว่างเมฆ ส่องลงบนกระพรวนเงินตรงเอวของนางพอดี

นั่นเป็นสิ่งที่หลินซิงเหอมอบให้นางในวันเกิดเมื่อปีก่อน บัดนี้กลับส่งเสียงสั่นไหวแผ่วเบา ราวกับเสียงถอนหายใจที่ถูกลมพัดกระจาย "คุณหนู" ลูกกระเดือกของนางขยับไหว "ท่านสัญญากับข้า คืนนี้พอกลับเข้าห้องแล้วอย่าทำอะไรทั้งสิ้นนะเจ้าค่ะ

คนของผู้อาวุโสหลิน... พวกเขากำลังสืบหาความเคลื่อนไหวของแดนลับอยู่"

หลินซิงเหอไม่ได้เอ่ยตอบ