กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 184 นกฮูกที่ลืมตาตื่น
โคโมริวิ่งตามลูกวอลเลย์บอล แล้วพุ่งรับนอนราบกับพื้นไถลไป มือทั้งสองรับลูกขึ้นมาตามจังหวะ ลื่นไหลจนคนต้องหันมอง
พุ่งรับถือเป็นเคล็ดลับขี้เกียจเล็ก ๆ ของโคโมริ สมัยก่อนตอนซ้อมในทีมปริมาณมาก เขาก็ขี้เกียจวิ่งไปให้ถึงตำแหน่งทุกครั้ง พุ่งรับ “พรืด” ทีเดียวก็ไถลไปถึง บางทียังนอนแช่บนพื้นเพิ่มอีกสองสามวินาที สำหรับคนอื่น พุ่งรับแล้วต้องลุกขึ้นมาอีกทั้งต้องจัดตำแหน่งใหม่นั้นเหนื่อยมาก
แต่สำหรับโคโมริที่วิ่งไปวิ่งมาแบบนี้ทุกวัน นี่คือโอกาสขี้เกียจที่ดีที่สุดของเขา และถ้ามองทั้งทีมเก็บตัวฝึกซ้อม มีแค่โคโมริคนเดียวที่พุ่งรับได้สวยที่สุด ลื่นไหลที่สุด จับผิดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
ถ้ามีใครถามโคโมริว่าอะไรทำให้เขาชำนาญขนาดนี้ เขาจะต้องทำท่าจริงจัง แล้วพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งอย่างลึกลับ
“ไม่มีอะไร แค่ชำนาญเท่านั้น”
ฟังดูเหมือนเก่งกาจมากเลยนะ
ออกนอกเรื่องไปไกลแล้ว กลับมาที่ตอนนี้ พอโคโมริรับลูกนั้นออกไป คาเงยามะก็เริ่มวิ่งพล่าน พร้อมกับใช้หางตามองทุกคน
รุ่นพี่อุชิจิมะอยู่ใกล้บล็อก แต่ตัวบล็อกกลางหัวกิมจิกวนประสาทคนนั้นก็จ้องเขาอีกแล้ว
โทมิตะ โชมา: นายนี่ช่างเสียมารยาทจริง ๆ