กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 185 บทเรียนจากทีมชาติ
“ปัง!”
กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ที่แข็งแรงบนแขนของโบคุโตะปูดขึ้น เผยรูปกล้ามเนื้อที่สวยงามมาก มือฟาดลงบนลูกวอลเลย์บอล ชั่วพริบตาลูกบอลก็พุ่งออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ แถมยังมีเสียงสะท้อนตามมาด้วย
ยามาโมโตะ โทโมฮิโระเบิกตากว้าง น่าสนใจ ลูกแบบนี้อย่างน้อยก็ต้องมีความเร็ว 126 กม./ชม. แล้ว นักเรียนมัธยมปลายสมัยนี้เป็นตัวประหลาดกันหมดทุกคนเลยแฮะ
ยามาโมโตะถอยหลังไปสองสามก้าว สังเกตลูกบอลลูกนี้อย่างละเอียด จากนั้นเท้าซ้ายก็ขยับ เท้าขวาก็ขยับตาม ยามาโมโตะกำลังเลือกจุดรับบอลที่เขาเห็นว่าเหมาะสมที่สุด
ลูกบอลพาเสียงลมหวีดมาด้วย แล้วก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเหมือนสายฟ้าแลบ “ฟิ้ว” ฉับเดียว
ท่ารับบอลของยามาโมโตะตั้งไว้พร้อมแล้ว รับลูกล่าง!
“ปัง!” ลูกบอลกระแทกเข้าที่ข้อพับแขนของยามาโมโตะแล้วเด้งกระเด็นออกไป
“จึ๊” ยามาโมโตะรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย ลูกนี้เกินความคาดหมายของเขาไปไกล เร็วเกินไป เขาไม่ทันได้ผ่อนแรง ยังประเมินอีกฝ่ายต่ำไปจริง ๆ
“วู้ฮู” โบคุโตะตีลูกนี้ได้อย่างมีความสุขมาก ส่งเสียงเชียร์อย่างสบายใจ