กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 167 ทำไมต้องตั้งชื่อตอนด้วยเนี่ย??
การมาถึงของยาคุ โมริสุเกะ ช่วยคลายความลำบากใจของสองคนนี้
วันนี้เขาก็มาดูสนามก่อนเหมือนกัน เดิมทีตั้งใจจะลากคุโรโอะกับเคนมะมาด้วย แต่เคนมะเจ้าคนขี้เกียจบอกยังไงก็ไม่ยอมออกจากบ้าน คุโรโอะก็ตามใจเคนมะอยู่แล้ว สุดท้ายเหลือยาคุคนเดียวที่มาอย่างน่าสงสาร
ระหว่างทางไม่รู้ว่าด่าสองคนนี้ไปกี่รอบ ยาคุใช้คำหยาบทั้งหมดที่ตัวเองมีด่าออกมาเลย โชคดีที่ตอนนี้เจอคนรู้จักสองคน ความรู้สึกอึดอัดของการเดินคนเดียวบนถนนของยาคุจึงหายไป
“นี่ เรียวสุเกะ คิดถึงฉันไหม” ยาคุยิ้มร่าเข้าไปควงแขนเรียวสุเกะแล้วพูด
สองคนเหมือนเด็กเล็ก ๆ ที่ไม่ได้เจอกันนาน ยังต้องควงแขนกันเล่าเรื่องเก่า ๆ อีก
“คิดถึง!”
เรียวสุเกะพยักหน้าอย่างมั่นใจ ไม่ใช่แค่คิดถึงรุ่นพี่ยาคุ ยังมีคุโรโอะ เคนมะ ไค โนบุยูกิ ฟุคุเธอะ………
แต่เขาไม่ได้พูดออกมาเท่านั้นเอง
อุชิจิมะยืนอยู่ข้าง ๆ มองสองคนที่เล่าเรื่องเก่ากัน เหมือนบอร์ดี้การ์ด