เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 165 มุมมองที่แตกต่าง
วาชิโจไม่เคยเข้าใจมุมมองแปลกใหม่เช่นนี้เลย ว่าทำไมเรียวสุเกะถึงชอบยืนอยู่บนที่สูงแล้วมองลงมาตั้งแต่เด็ก
เขาเคยลองยืนมองลงมาจากมุมเดียวกับเรียวสุเกะ สิ่งที่วาชิโจเห็นคือดอกซากุระบานเต็มต้นในฤดูใบไม้ผลิ เด็ก ๆ ที่หยอกล้อกัน คู่รักที่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม บ้านเรือนที่เรียงรายแน่นขนัด ใบไม้สีเขียวในฤดูร้อน และใบไม้แห้งที่ม้วนตัวร่วงลงพื้นในฤดูใบไม้ร่วง
เขามองเห็นผู้คนเหล่านั้น แต่ไม่เคยคิดวิเคราะห์ลงลึก เพราะในสายตาของวาชิโจ สิ่งเหล่านี้ช่างน่าเบื่อ ทุกวันก็เห็นแต่ภาพเดิม ๆ จนเขาเอียนไปหมดแล้ว
แต่ในสายตาของเด็ก ๆ และคนใสซื่ออย่างฮินาตะแล้ว ทุกอย่างกลับน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง
ทำไมคู่รักที่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่มถึงดูเหมือนรักกันแต่ใจกลับห่างเหินกันนะ ทำไมเด็ก ๆ ที่หยอกล้อกันอยู่ข้างถนนถึงแอบร้องไห้กัน…
ตั้งแต่วินาทีแรกที่เรียวสุเกะเห็นดวงตาของฮินาตะ เขาก็รู้ว่าเด็กคนนี้เติบโตขึ้นท่ามกลางความรัก เขาไม่ใช่เจ้าชายตัวน้อยในหอคอยงาช้าง ฮินาตะร้องไห้เป็น หัวเราะเป็น วิ่งและกระโดดได้ แยกแยะความรักความเกลียดชังอย่างชัดเจน
เขาเหมือนผู้กล้าที่ก้าวข้ามอุปสรรคนับไม่ถ้วน เดินทางข้ามภูเขามากมายเพียงเพื่อดอกไม้ที่บานสะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิ ยังคงรักษาศรัทธาในใจไว้เสมอ และรักชีวิตอยู่เสมอ
นี่เป็นทัศนคติที่ผู้ใหญ่จำนวนมากไม่มีวันมีได้
“เฮ้! เจ้าเด็กเตี้ย! ผ้าเช็ดตัวของฉันอยู่ไหน!”