กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 163 ความทรงจำที่เลือนราง
หลังจากเรียวสุเกะละสายตากลับมา ใบหน้าที่เกร็งอยู่ของฮินาตะก็เผยรอยยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
เรียวสุเกะเองก็เผลอเลอะเลือนแบบนี้เหมือนกันเหรอ ดูน่ารักนิด ๆ แฮะ แต่ฮินาตะไม่ได้พูดออกไป เพราะกลัวเรียวสุเกะจะอายจนพาลโกรธ
“กึก” กุญแจหมุนเบา ๆ ประตูหอพักก็เปิดออก เรียวสุเกะดึงกุญแจออกมาแล้วหมุนเล่นบนมืออย่างภาคภูมิใจอยู่หลายรอบ
“บอกแล้วไงว่าผมจำไม่ผิด”
ฮินาตะปรบมือแปะ ๆ อย่างให้ความร่วมมือเต็มที่ “เก่งจังเลย!”
เรียวสุเกะยิ่งได้ใจ ใครกันที่บอกว่าเขาความจำไม่ดี เรื่องนั้นมันมั่วทั้งเพ
หลังเข้าไปในหอพักแล้ว ฮินาตะถึงได้รู้ว่าห้องของเรียวสุเกะแตกต่างจากห้องที่เขาเคยใช้ตอนเข้าค่ายเก็บตัวที่อื่นโดยสิ้นเชิง มันกว้างกว่ามาก ใหญ่จนแทบจะพอ ๆ กับห้องนอนของเขาเอง
เรียวสุเกะเดินเข้าไป มองเฟอร์นิเจอร์ที่ถูกคลุมด้วยผ้ากันฝุ่นทั่วห้องพลางยกมือปิดจมูก
“ขอโทษนะฮินาตะ ไม่ได้มานานเกินไปหน่อย ที่นี่อาจจะสกปรกนิดหน่อย”