เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 162 แผนการของเจ้าเหมียว
เรียวสุเกะผู้ทำภารกิจสำเร็จและถอยฉากออกมา กะพริบตาให้โกชิกิกับฮินาตะพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สีหน้าภาคภูมิใจของเขาเหมือนแมวที่เพิ่งจับหนูได้ไม่มีผิด
“เห็นไหม เจ้าสองคนซื่อบื้อ ครั้งหน้าถ้ามีใครด่านาย ก็แกล้งทำเป็นน่าสงสารแล้วไปฟ้อง อย่าเสียเวลาทะเลาะกับเขาเลย เอาเวลาไปฝึกลูกเพิ่มไม่ดีกว่าหรือ”
โกชิกิพยักหน้าอย่างครุ่นคิด แผนการของเรียวสุเกะในวันนี้เรียกได้ว่าเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ให้เขา นับแต่นั้นมา โกชิกิก็เดินไปบนเส้นทางประหลาดสายหนึ่งโดยไม่มีวันหวนกลับ คำพูดของเขาเริ่มมีกลิ่นอายประชดประชันขึ้นมา แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องหลังจากนี้
ฮินาตะมองเรียวสุเกะด้วยสีหน้าเลื่อมใส เรียวสุเกะเก่งขนาดนี้ได้ยังไงกัน! ตอนนี้ความชื่นชมที่เขามีต่อเรียวสุเกะเกือบจะสูงเทียบเท่ากับความชื่นชมที่มีต่ออุไดแล้ว
“ไปกันเถอะ โกชิกิ” เรียวสุเกะกำชับฮินาตะอีกสองสามคำ ก่อนจะเดินจากไปเมื่อเรอนกับอุชิจิมะเรียกพวกเขา
ฮินาตะรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ในเมื่อโค้ชวาชิโจให้เขาเก็บบอล นั่นย่อมต้องมีเหตุผลของโค้ช ที่นี่ หากอยากเรียนรู้ทักษะใหม่ก็ทำได้เพียงสังเกตด้วยตัวเอง
แต่การฝึกพื้นฐานก็ยังต้องทำตามให้ทัน จะเอาแต่เก็บบอลอย่างเดียวไม่ได้