เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 145 บทสัมภาษณ์ของเหล่าเด็กธรรมดา
“เอาละ สุดท้ายนี้ ทานากะ มีอะไรอยากพูดกับคนอีกมากมายที่เหมือนกับนายไหม”
ตอนพูดประโยคนี้ เคอาไม่ได้ใช้คำว่า “ธรรมดา” อีก เขารู้สึกว่าการใช้คำว่า “ธรรมดา” กับคนอย่างทานากะและพวกนั้นเป็นการดูถูก ความมุ่งมั่น ความแน่วแน่ และความไม่ย่อท้อต่างหากที่เป็นคำเรียกแทนเด็กกลุ่มนี้
ทานากะกระแอมครั้งหนึ่ง ก่อนทำหน้าขรึมแบบผู้ใหญ่
“ผมรู้ว่าระหว่างเส้นทางแห่งความพยายาม ทุกคนอาจต้องเจอกับคำเยาะเย้ยถากถางจากคนมากมาย แต่อย่าเพิ่งท้อ ให้เมินคนที่ไม่เชื่อมั่นในตัวเรา แล้วพยายามต่อไปเงียบ ๆ ก่อนทำให้คนที่ไม่เชื่อมั่นในตัวเราแสบตาในแมตช์หน้า แบบนั้นไม่เท่สุด ๆ ไปเลยเหรอ!”
เอาเถอะ ต่อให้ทานากะวางท่าขรึมแค่ไหน พอเปิดปากก็เผยให้เห็นว่าเขายังเป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อนอยู่ดี
เคอาลุกขึ้น ขอบคุณทานากะที่ให้ความร่วมมือในการสัมภาษณ์ครั้งนี้ และขอโทษตามธรรมเนียมสำหรับคำถามที่เสียมารยาท
ทานากะตบอกตัวเองอย่างองอาจ
“ลูกผู้ชายตัวจริงไม่ถือสาเรื่องหยุมหยิม” พูดจบเขาก็เชิดหน้าอกผายเดินออกไป
เคอานั่งลงแล้วจิบน้ำ