กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 144 ความธรรมดาที่ไม่ยอมแพ้
ทางฝั่งชิราโทริซาวะ เรียวสุเกะเหม่อมองนิชิโนยะบนโทรทัศน์อย่างตะลึงงัน ความอิจฉาในดวงตาแทบจะเอ่อล้นออกมา
รุ่นพี่นิชิโนยะได้รางวัลลิเบอโร่ยอดเยี่ยมในการแข่งขันระดับจังหวัดปีนี้ด้วย เก่งจัง… ถ้าผมเองก็ทำได้บ้าง…
อุชิจิมะที่อยู่ข้าง ๆ มองสีหน้าเหม่อลอยของเรียวสุเกะอย่างครุ่นคิด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
…………
นิชิโนยะเดินออกจากประตู แล้วบังเอิญเจอโค้ชอุไคที่เพิ่งสูบบุหรี่เสร็จพอดี
“กลับแล้วเหรอ” โค้ชอุไคเห็นนิชิโนยะจึงเอ่ยถาม
นิชิโนยะย่นจมูกแล้วสูดกลิ่นไปรอบ ๆ จนได้กลิ่นบุหรี่เข้มข้น เขาอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา กลิ่นบุหรี่ที่ลอยอยู่รอบตัวโค้ชอุไคฉุนเกินไปจริง ๆ แต่นิชิโนยะก็ไม่กล้าพูดเรื่องนี้ ปล่อยให้อาจารย์ทาเคะจังกับรุ่นพี่ไดจิจัดการดีกว่า
ในห้องพัก เคอากับอาจารย์ทาเคะจังกำลังปรึกษากันอยู่ว่าควรไปสัมภาษณ์ใครเป็นคนต่อไป
โค้ชอุไคย่องกลับไปนั่งที่เดิมอย่างเงียบ ๆ ราวกับหัวขโมย โดยไม่ดึงดูดความสนใจของใครเลย มีเพียงอาจารย์ทาเคะจังที่เหมือนได้กลิ่นอะไรบางอย่าง จึงขยับจมูกเล็กน้อย เพราะคนที่อยู่ที่นี่ไม่มีใครสูบบุหรี่ กลิ่นนี้เป็นของใครจึงเห็นได้ชัดโดยไม่ต้องพูด