เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 143 ผู้ที่ทุกคนควรขอบคุณ
อาจารย์ทาเคะจังชะงักลมหายใจ ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจความหมายของสายตาแบบนั้นจากอาซึมาเนะ แต่ลึก ๆ แล้ว เขาคล้ายจะรู้ว่าอาซึมาเนะกำลังจะพูดอะไรในวินาทีถัดไป
“คนที่ผมรู้สึกขอบคุณที่สุดคืออาจารย์ทาเคะจัง แล้วก็เพื่อนร่วมทีมปีสาม”
เจ้าหน้าที่ที่อยู่ในที่นั้น รวมถึงคนที่รู้ว่าอาจารย์ทาเคะจังคือใคร ต่างพากันหันไปมองเขา อาจารย์ทาเคะจังหน้าแดงด้วยความเขิน เด็กคนนี้พูดอะไรออกมากัน
อาซึมาเนะมองกล้องอย่างจริงจังมาก ราวกับกำลังมองอาจารย์ทาเคะจังที่อยู่หลังกล้อง
“อาจารย์ทาเคะจังไม่ได้เป็นแค่คนที่ผมรู้สึกขอบคุณที่สุดเท่านั้น ผมเชื่อว่าเขายังเป็นคนที่ทั้งคาราสึโนะรู้สึกขอบคุณที่สุดด้วย สำหรับพวกเรา เขาคือผู้นำทางผู้ยิ่งใหญ่ ในช่วงหลายปีที่คาราสึโนะไม่มีชื่อเสียงที่สุด แม้แต่แมตช์ซ้อมก็ยังไม่มีโรงเรียนไหนนัดแข่งด้วย
เป็นอาจารย์ทาเคะจังที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ค่อย ๆ โทรศัพท์ติดต่อทีละสาย ไปติดต่อทีละโรงเรียน แล้วก้มหัวขอร้องอย่างนอบน้อม จนได้มา แม้แต่โค้ชอุไคเองก็ยังเป็นอาจารย์ทาเคะจังที่ช่วยหามาให้พวกเรา ทั้งที่ตอนแรกเขาเองก็เป็นคนที่ไม่รู้อะไรเลย
แต่เขากลับยอมทำเรื่องมากมายขนาดนี้เพื่อพวกเรา พูดได้เลยว่า ถ้าไม่มีอาจารย์ทาเคะจัง ก็ไม่มีคาราสึโนะในวันนี้”