เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขณะที่คนหลายสิบคนนี้ล้อมเฉียวมู่และคนอื่นๆ เอาไว้ เสียงของทูตซิงเสวียนก็เย็นเยียบลง
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร? สำนักอมตะสังหารครอบครัวและทำลายวิชาที่แท้จริงของสำนักเจ้าไป แล้วเจ้าถึงได้ทรยศสมาคมอู๋จี๋งั้นรึ?”
ในเวลานี้ เขาไม่สนใจมิตรภาพเก่าก่อนอีกต่อไปแล้ว
“ทรยศงั้นรึ? ข้าไม่ได้ทรยศสมาคมอู๋จี๋”
โม่หมิงจือหอบหายใจหนักหน่วงพลางนั่งตัวตรง ความตื่นเต้นที่บิดเบี้ยวฉาบไปบนใบหน้าชราภาพของเขาขณะตะโกนด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ตอนนี้ข้าเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่ได้แฝงตัวหาข่าวสารอีกต่อไปแล้ว ข้าจะดึงดูดความสนใจของอริยะยุทธ์หรือศิษย์ของอริยะยุทธ์ได้อย่างไรกัน”
“ข้าแก่ชรามากแล้ว และความพยายามตลอดครึ่งชีวิตก็สูญเปล่า... แทนที่จะใช้ชีวิตแก่เฒ่านี้ต่อไป สู้ให้อริยะยุทธ์สังหารข้าก่อนยังดีกว่า แล้วข้าจะได้ไปสังหารเจ้าสัตว์เดรัจฉานพวกนั้น!”
“พวกเราก็เต็มใจตายเพื่อสังหารสัตว์เดรัจฉานเช่นกัน...” เหล่าจอมยุทธ์อีกโหลเศษต่างเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน
พวกเขาถือกระบี่และดาบเปื้อนเลือดไว้ในมือ ล้อมเฉียวมู่และคนอื่นไว้ แต่ก็ไม่ได้แสดงเจตนาที่จะโจมตี