เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมืองชิงหมิง
ยามนั้นเป็นเวลากลางคืนแล้ว แต่เมืองยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟ
ผู้ศรัทธาที่ขึ้นเขาไปสักการะเทพเจ้ากำลังเดินกลับมาตามทางภูเขา ผู้คนไปมาพลุกพล่าน
หากนับจำนวนผู้ศรัทธาเพียงอย่างเดียว บางทีอารามชิงอวิ๋นอาจน้อยกว่าอารามเสวียนเทียนในเมืองเหอหยางเล็กน้อย แต่ความเลื่อมใสของผู้ศรัทธาและผู้เชื่อถือที่นี่มากกว่ามาก แม้เป็นกลางคืนแล้วก็ยังมีผู้ศรัทธาจำนวนมากอยู่บนทางภูเขา
ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง
เสียงระฆังของเมืองดังขึ้นอีกครั้ง ชายชราขาเป๋ก้าวมาถึงแต่เช้า เขายืนอยู่หน้าฝูงชน รับโจ๊กข้าวด้วยความยินดี
นักพรตเต๋าหนุ่มร่างกำยำที่แจกโจ๊กข้าวครั้งก่อนยังคงแจกอยู่ แต่ครั้งนี้เขาได้รับคำสั่งพิเศษจากนักพรตเต๋าฉือหยาง ย่อมมีสีหน้าดี
เนื่องจากภูเขาชิงหมิงอยู่ตรงเชิงเมืองพอดี จึงมีนักพรตเต๋าหลายคนประจำอยู่ที่นี่ เมืองนี้จึงไม่ใช่ที่ที่อันธพาลและผู้ก่อเรื่องกล้าอาละวาด
เมืองเล็กๆ ตรงเชิงเขานี้ จริงๆ แล้วปลอดภัยกว่าเมืองหลายแห่งภายใต้การปกครองของขุนนางมหาหยานเสียอีก
เฉียวมู่ยืนอยู่บนระเบียงห้องของเขาในโรงเตี๊ยม มองออกไปไกล เขาเห็นภาพนักพรตเต๋าแจกโจ๊กให้ผู้คน จากนั้นก็มองยอดเขาชิงหมิงที่สูงตระหง่าน เขารู้สึกว่าเมืองนี้มีบรรยากาศกลมกลืนและสงบเป็นพิเศษ ต่างจากสิ่งใดที่เขาเคยเห็นมาตั้งแต่ข้ามภพมา