เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ชาวบ้านธรรมดาเดินเข้าได้ แต่ข้ากลับเข้าไม่ได้งั้นหรือ?”
นักพรตหนุ่มที่เฝ้าหน้าอารามนักพรตได้ยินดังนั้นก็นึกรำคาญใจขึ้นมาเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า
“เพราะเจ้าเป็นข้าราชการ ถึงเข้าไม่ได้อย่างไรล่ะ”
พอสิ้นคำกล่าว ความโกลาหลที่หน้าประตูนั้นก็ได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนที่อยู่โดยรอบแล้ว
นักพรตคนอื่นๆ ในอารามขมวดคิ้วแล้วเดินเข้ามา ส่วนบรรดาไทยมุงก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ
“เหตุใดข้าราชการถึงเข้าไม่ได้?” สายตาของเฉียวมู่กวาดมองกลุ่มคนที่แห่กันมาดู แล้วเปล่งเสียงดังขึ้นกว่าเดิม
“ในฐานะผู้รักษาความสงบของทางการ ผู้รักษาความสงบแห่งต้าเยี่ยน นี่มิใช่เมืองเหอหยางที่อยู่ภายใต้เขตอำนาจของต้าเยี่ยนหรอกหรือ? เหตุใดข้าจะเข้าไม่ได้?”
ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อยคือ...
หลังจากได้ยินเช่นนั้น ผู้คนกลับไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจหรือเห็นด้วยอย่างชัดเจนแต่อย่างใด ชาวบ้านบางคนถึงกับขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูด
นิกายเสวียนเทียนเพิ่งมาอยู่ในเมืองเหอหยางได้เพียงครึ่งปีเท่านั้น