เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนเช้าดวงอาทิตย์เพิ่งขึ้น แสงแดดยังดูเบาบาง
ฮ่องเต้หย่งเหอนั่งอยู่บนระเบียงของอาคารหลังเล็ก ดวงตาครึ่งหลับครึ่งลืมรู้สึกง่วงงุนเล็กน้อย
ตั้งแต่ออกจากวังมา การนอนของเขาก็ไม่ค่อยดีนัก พอฟ้าสว่างเขาก็ตื่นขึ้นมา และตอนนี้เขาก็เริ่มรู้สึกง่วงอีกแล้ว
บนถนนชั้นล่าง ผู้คนเริ่มปรากฏตัวขึ้นเรื่อยๆ คนเดินเท้าที่คุ้นเคยหยุดพูดคุยทักทายกัน ส่วนพ่อค้าแม่ค้าที่ขายแพนเค้กก็ตะโกนเรียกขายของไปตลอดแนว เสียงจอแจแต่ไม่แหลมบาดหู นี่เป็นภาพที่หาดูได้ยากสำหรับฮ่องเต้หย่งเหอผู้ใช้ชีวิตอยู่ในวังลึกมานาน
“ไม่รู้ว่าวันเวลาเช่นนี้จะอยู่ได้นานสักเท่าใด...”
ฮ่องเต้หย่งเหอหลับตาลงและสูญเสียสมาธิไปทีละน้อย
ตั้งแต่สงครามเผ่าอสูร ราชสำนักต้าเยี่ยนก็เสื่อมถอยลง ในฐานะจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน เขาไม่มีอารมณ์หรือพลังที่จะเดินทางไกลมาถึงเมืองเหอหยางในมณฑลหนานเพื่อประพาสต้นเช่นนี้หรอก
การประพาสต้นเป็นเรื่องที่จักรพรรดิผู้ก่อตั้งหรือจักรพรรดิในยุครุ่งเรืองเท่านั้นที่ทำได้