เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามราตรีล่วงเลยมานานแล้ว
เฉินอิ่งเสวี่ยกำลังเขียนบันทึกอย่างขยันขันแข็งในที่ว่าการ เสียงเดียวที่ดังอยู่ในห้องคือเสียงปลายปากกาขีดเขียนลงบนกระดาษ
นางไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดจนกระทั่งหยุดเขียนและถอนหายใจยาว
“เจ้าเขียนเสร็จแล้วหรือ?”
เฉียวมู่ที่พักผ่อนด้วยการหลับตามาตลอดลืมตาขึ้นในจังหวะนี้พอดี
ในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา เขาไม่มีเจตนาจะช่วยหัวหน้ามือปราบเฉินจัดการงานเอกสารเลยแม้แต่น้อย เขาเอาแต่อู้งานอยู่ข้างๆ มาจนถึงตอนนี้
“เขียนเสร็จแล้ว” หัวหน้ามือปราบเฉินพยักหน้าพลางเหลือบมองความมืดมิดนอกหน้าต่าง
“รอฟ้าสว่าง เราค่อยนำไปส่งให้หัวหน้าของข้า”
“คดีนี้ลึกซึ้งยิ่งนักและเกี่ยวพันกับคนจากสำนักเซียน เกรงว่าที่ว่าการต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองสามวันกว่าจะตัดสินใจได้ ถึงตอนนั้น...”
“พอที” เฉียวมู่ขัดจังหวะนาง