เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อะไรนะ? เฉียวพีฟูติดคุกหรือ?”
ภายในจวนทางฝั่งตะวันตกของเมือง เซินชิงเหอมองพ่อบ้านของเขาอย่างประหลาดใจ
“ช่วงนี้ท่านนายอยู่ในห้องหนังสือ อ่านหนังสือจนใจจดใจจ่อทั้งหมด”
“ตอนข้าน้อยออกมาจากจวนเมื่อเช้า ก็รู้ว่าคดีนี้กำลังก่อความวุ่นวายไม่น้อย...” พ่อบ้านมองเซินชิงเหอ
หลายวันมานี้ เซินชิงเหออ่านหนังสือเกี่ยวกับผู้บำเพ็ญและภูตผี พอเริ่มศึกษาก็จดจ่อจนหมดใจ เป็นพ่อบ้านที่เตือนเขาเรื่องนี้
“เป็นความผิดของข้าเอง” เซินชิงเหอกล่าวอย่างรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย
ตำแหน่งขุนนางของเขาคือผู้พิพากษาชั้นเจ็ด มีหน้าที่รับผิดชอบคดีอาญา ในเมื่อเฉียวมู่ถูกคุมขัง เขาไม่ควรไม่รู้เรื่องนี้
“แต่เหตุใดเฉียวพีฟูผู้นั้นจึงชอบก่อเรื่องวุ่นวายนัก? ฮ่องเต้คงปล่อยให้เขาพูดอะไรตามใจชอบได้ แม้จะอยู่ในโรงน้ำชาที่ผู้คนพลุกพล่าน ใช่หรือไม่?”
เซินชิงเหอเป็นขุนนางผู้ซื่อตรง สนใจเพียงผิดถูก ไม่ค่อยใส่ใจความสัมพันธ์ทางสังคม มิฉะนั้นเขาคงไม่ถูกลดจากขุนนางราชสำนักชั้นห้าลงมาเป็นขุนนางท้องถิ่นชั้นเจ็ดในมณฑลหนาน
เขามอบหมายให้เฉียวมู่ไปประจำสำนักหกประตูในฐานะนักสืบ เหตุผลหนึ่งคือเขาไว้ใจหวังซานเหอ อีกเหตุผลคือเฉียวมู่มีฝีมือเพียงพอ การให้เขาเป็นเพียงนักสืบยังไม่คู่ควรกับเขา นับเป็นการเสียฝีมือโดยเปล่าประโยชน์ ดังนั้นจึงไม่ขัดกับหลักการขุนนางของเขา