เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาภายในห้อง กรอบหน้าต่างแบ่งแสงจันทร์ที่สาดเข้ามาออกเป็นสี่ส่วน ภายใต้แสงเรืองรองนั้น เฉียวมู่ยืดกายเหยียดขยาย โซ่ตรวนเหล็กที่พันธนาการร่างส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊งชัดเจน
“เหตุใดข้าถึงยังไม่ตายเสียที?”
นี่เป็นคืนที่สามแล้วนับตั้งแต่เขาถูกคุมขัง
ไม่รู้เพราะเหตุใด ผู้คุมคุกต่างมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
ไม่ถึงกับเป็นการปฏิบัติเป็นพิเศษ
ทว่าในคุกแห่งนี้ เพียงแค่มื้ออาหารประจำวันของเขาไม่ถูกยึดไป เขาก็ไม่ได้ถูกรบกวนมากนัก และไม่มีเรื่องสกปรกโสมมอย่างการที่ผู้คุมทุบตีหรือดูหมิ่นเขา เพียงเท่านี้ก็ถือเป็นความเมตตาอันยิ่งใหญ่แล้ว
เรื่องนี้ทำให้ชายชราในห้องขังข้างๆ คิดว่าเฉียวมู่ต้องมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา ต่อให้เขาด่าทอฮ่องเต้ ก็ยังสามารถใช้ชีวิตในคุกได้อย่างสุขสบายถึงเพียงนี้
เมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้นในห้องขัง เวลาจึงผ่านไปอย่างเชื่องช้า เฉียวมู่ใช้เวลาที่เหลือส่วนใหญ่ไปกับการฝึกเคล็ดวิชาอย่างเงียบเชียบและพูดคุยเรื่องไร้สาระกับชายชราในห้องข้างๆ ใช้เวลาแต่ละวันไปกับการคุยโวโอ้อวด
“อะแฮ่ม...” ชายชราไอเบาๆ หลายครั้ง เขาถูกคุมขังมานานหลายปี ใบหน้าจึงเหลืองซูบดูไม่สู้ดีนัก
“น้องชาย ความจริงแล้วข้าไม่ใช่ขโมยธรรมดาทั่วไปหรอกนะ... ข้าเป็นทายาทของราชาโจรในตำนานเมื่อร้อยปีก่อน”