บทที่ 45

บทที่ 45

“พ่อครับ ผมลืมต้าป๋ายไว้ ก็เลยต้องกลับมาเอา…”

หลังจากประจบหม่ามี้เสร็จ เจ้าซาลาเปาน้อยก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอเปิดโปงแผนการเข้าเสียแล้ว

เขาเหลือบมองสีหน้าที่แทบจะพังทลายของผู้เป็นพ่อ ก่อนจะค่อย ๆ ยกงูขาวตัวใหญ่ในมือขึ้นมาให้พ่อดูอย่างระมัดระวัง

เสิ่นอี้ฉงยกมือขึ้นบีบหว่างคิ้ว ก่อนหันไปมองเสิ่นหลินที่อยู่ด้านข้าง

“ผู้กำกับครับ เรื่องนี้…”

“พ่อครับ ผมไม่ได้ออกหน้าเลยนะ”

เจ้าซาลาเปาน้อยโผล่ศีรษะออกมาทั้งหัว แต่รีบยกต้าป๋ายขึ้นมาบังครึ่งล่างของใบหน้าเอาไว้ทันที

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ทุกคนจำผมไม่ได้หรอก”

เขามองไปทางอวี๋เหยาหยาวอย่างออดอ้อน จากนั้นก็หันไปส่งสายตาน่าสงสารให้เหล่าช่างภาพที่อยู่ฝั่งตรงข้าม