บทที่ 46

บทที่ 46

หลิ่วหยาจือถึงกับอึ้งไป

บทของเซิงจี๋มีไม่มากก็จริง แต่ความจริงแล้ว นี่คือตัวละครหญิงที่เธอชื่นชอบที่สุดในเรื่อง

นางทั้งงดงามเย้ายวนและได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้อย่างสูงสุด ในช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุด แทบจะกล่าวได้ว่าทั่วทั้งแผ่นดินล้วนอยู่แค่เอื้อมมือของนาง

ทว่าลึก ๆ ในใจ นางไม่เคยเห็นสิ่งเหล่านี้สำคัญจริง ๆ เพราะในกระดูกของนางมีความหยิ่งทะนงที่ไม่มีวันลบเลือนฝังอยู่ นางสามารถหยอกล้อฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ราวกับของเล่นในฝ่ามือ และมองเรื่องราวในใต้หล้าด้วยความสงบนิ่งราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุม

เพราะเหตุนี้ หลังบ้านเมืองล่มสลาย นางจึงไม่ยอมก้มหัวให้เจ้านายคนใหม่ และเลือกกระโดดจากแท่นสูงปลิดชีพตัวเองอย่างเด็ดเดี่ยว

ตัวละครนี้ดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่ภายในกลับมีเรื่องราวและอารมณ์ที่ซับซ้อนอย่างมาก

“เป็นยังไงล่ะ?”

โจวฉิวหรี่ตาลง มองเพื่อนเก่าด้วยรอยยิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า

“สายตาของฉันมีปัญหาหรือเปล่า?”