บทที่ 43

บทที่ 43

ผู้กำกับจ้าวอวี่ที่เมื่อครู่นี้แทบพูดอะไรไม่ออก ไม่นานก็ได้เจอเรื่องที่ทำให้พูดไม่ออกยิ่งกว่าเดิม

เมื่อกี้เสิ่นอี้ฉงยังบอกอยู่เลยว่าจะสั่งอาหารมาส่งให้พวกเขา แต่ตอนนี้เจ้าตัวกลับเดินเข้าครัวไปทำเองเสียอย่างนั้น

เขาพับแขนเสื้อขึ้น ล้างผัก ทอดไข่ ต้มเส้น ทุกอย่างคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ชายที่เข้าครัวเป็นประจำ

ไม่นาน กลิ่นหอมของบะหมี่ก็ลอยออกมาจากห้องครัว บอกให้รู้ว่าฝีมือทำอาหารของชายหนุ่มคนนี้ไม่เลวเลยทีเดียว

พอเสิ่นอี้ฉงยกบะหมี่ออกมา ทั้งชามใหญ่สองชามและชามเล็กอีกหนึ่งชาม เขาก็ถูกจ้าวอวี่ขวางเอาไว้

“ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะสั่งอาหารมาหรอกเหรอครับ?”

เสิ่นอี้ฉงเหลือบมองเขาด้วยดวงตาสีดำสนิท

“เด็กกินอาหารข้างนอกไม่ได้”

จ้าวอวี่รู้สึกเหมือนโดนยิงเข้ากลางอกดังปัง