บทที่ 42

บทที่ 42

ทุกคนที่อยู่ในกองต่างมองไปยังผู้กำกับโจวฉิวด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันไปมองอวี๋เหยาหยาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางนักแสดงประกอบฉากหน้ากล้อง

อวี๋เหยาหยาวสวมชุดของโจรขโมย ซึ่งดูธรรมดาและไม่สะดุดตาเลยสักนิด

แต่ทันทีที่ได้ยินคำพูดของผู้กำกับ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็เบ่งบานราวกับดอกไม้ที่ได้รับแสงแดด

ทั้งที่เมื่อครู่เธอยังยืนอยู่ที่เดิม สวมเสื้อผ้าสีเทาหม่น ๆ ใบหน้าก็แต่งจนดูมอมแมม ทว่าชั่วพริบตาเดียวกลับดูโดดเด่นสะดุดตาขึ้นมา ราวกับเธอกลายเป็นนักแสดงนำที่ยืนอยู่ใจกลางกองถ่ายไปเสียแล้ว

“ผู้กำกับคะ ให้เก้าอี้ฉันจริง ๆ เหรอคะ?”

อวี๋เหยาหยาวเดินดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาโจวฉิวอย่างอารมณ์ดี

ผู้กำกับโจวส่งเสียงฮึอย่างหงุดหงิด

“พูดแล้วก็ต้องทำตามสิ ฉันเองก็นั่งจนเบื่อแล้ว เอาไป!”

เขายังมีอีกครึ่งประโยคที่ไม่ได้พูดออกมา